فرجام اعتزال به قلم عاطفه میرزائی
پارت نود و هشتم :
***
کنارِ پنجره ایستاده بود به حیاط خانه‌‌ای که چند ماه از روزهای خوبش را آنجا سپری کرده بود خیره بود. فرهاد بی‌وفاتر از آنچه بود که فکرش را می‌کرد. نبود و ندید دخترک روزبه‌روز از دوری‌اش همچون شمع آب شد. نبود و ندید با رفتنش دردی به دردهایش اضافه شد. نبود و ندید گریه یار شفیق شب‌هایش شده بود. با صدای عمه خانم از خلسه‌ی تلخی که درونش غرق شده‌بود بیرون آمد. بازم هم عین تمام روزهای ق
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۴۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
طاهره
0سلام ممنون بانوی خوش قلم. وای این فرهاد چرا اینجوری میکنه خله به خدا دختره رو دق داد